امام حسین؛ الگویی ماندگار برای بشریت

image_print

به گزارش آدینه پرس: الگوهای بزرگ دینی و مذهبی، الگوهایی اثر گذار برای رسیدن به کمال و خودسازی و بندگی انسان ها هستند . تمام انبیا الهی و در راس آنها، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، الگویی ارزشمند برای بشریت بودند. قرآن کریم در مورد اقتدا به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: «ولکم فی رسول الله اسوة حسنة » ; «برای شما در [رفتار] رسول خدا الگوی نیکویی است .»

 

بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله اسوه های امت، امامان معصوم علیهم السلام هستند و یکی از این اسوه ها، سرور شهیدان، حسین بن علی علیه السلام است .

 

حضرت امام حسین علیه السلام نیز یکی از این اسوه های کامل و الگوهای همه جانبه است و آنچه از حضرتش باید آموخت، نه تنها درس حماسه و جهاد، شهادت و ظلم ستیزی، که درس عبودیت و سخاوت و جوانمردی و ارزش گرایی و تهجّد و انس با قرآن و تکریم انسان است.

 

امام حسین (ع) الگوی حریت است که آزادگی، مردانگی، مروت، شجاعت و شهامت در وجود مقدسشان(ع) تجلی پیدا کرد.

 

واقعه عاشورا و قیام امام حسین (ع) برای مبارزه با ظلم و احیای اسلام ناب بود و این قیام شخصیت امام حسین (ع) را به خوبی تبیین می‌کند.

 

برخی اوصاف سیدالشهداء، که می بایست برای همه انسانهای آزاده و خداشناس بعنوان الگو مطرح باشد :

 

۱ . اخلاص در عمل و خدامحوری

 

در پیشگاه الهی تنها اعمالی ارزش دارد که با اخلاص و رضایت خداوند همراه باشد، به همین جهت تمام اعمال در قرآن کریم به نوعی مقید به اخلاص و قصد قربت شده اند . درباره جهاد می فرماید: «کسانی که در راه خداوند جهاد کردند» و درباره شهادت می خوانیم» کسانی که در راه خدا کشته شدند .» کسانی را قرآن به عنوان اسوه مطرح نموده، که کارشان بر محور رضای خداوند بوده است. امام حسین علیه السلام فرمود: « هرکس رضایت خدا را بخواهد هر چند با خشم مردم همراه شود; خداوند او را از امور مردم کفایت می کند، و هر کس که دنبال رضایت مردم باشد با به خشم آوردن خداوند، خداوند او را به مردم وامی گذارد .» از بارزترین ویژگیها و اوصاف امام حسین علیه السلام این است که در تمام زندگی، گفتار و رفتار و کردارش طبق رضایت حق و در مسیر الهی بود . جز از رضای خدا دم نزد و جز خدا ندید و جز سخن خدا نشنید و راستی که او به تمام معنی یک بنده سراپا تسلیم الهی بود . به نمونه هایی در این خصوص اشاره می کنیم:

 

۱٫ نماز، اوج بندگی

 

امام حسین علیه السلام ، شب عاشورا برای انس با خدا و تهجّد و تلاوت قرآن و نماز، از دشمن مهلت گرفت. در گرماگرم نبرد عاشورا نیز، هنگام ظهر به نماز ایستاد تا به ما بیاموزد که جان بر سردین و خداجویی نهاده است. سعید بن عبداللّه حنفی، در آن لحظه، در برابر امام همچون سپر حفاظتی می ایستد، تا حسین بن علی علیهماالسلام ، آخرین نمازش را بخواند و با ۱۳ تیر که بر پیکرش می نشیند، به شهادت می رسد.

 

ابوثمامه صائدی نیز ـ که خودش شهید نماز است ـ در روز عاشورا، فرا رسیدن هنگام نماز را یادآور می شود. امام حسین علیه السلام دعایش می کند که خدا از نمازگزارانِ ذاکر قرارش دهد.

 

این که در زیارت های حسین بن علی علیه السلام ، او را اقامه کننده نماز خطاب می کنیم «اشهد انّک قد اَقَمْتَ الصلّوة…» جلوه دیگری از اهمیت نماز را در زندگی و شهادت آن پیشوای معنویت و عبودیت نشان می دهد.

 

۲ . قیام برای خدا: آن حضرت فرمودند: «بار خدایا! تو خود می دانی آنچه از ما سر زد، رقابت برای دستیابی به سلطنت و آرزوی زیاد کردن کالای بی ارزش دنیا نبوده است; بلکه برای این بوده که نشانه های دین تو را افراشته ببینیم و اصلاح را در شهرهایت آشکار نماییم و بندگان ستمدیده ات منیت یابند و به واجبات و سنتها و احکام تو عمل شود»

 

۳ . درخواست خشنودی خدا: امام حسین علیه السلام در کنار مرقد پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به درگاه خداوند عرض می کند: « خدایا! براستی من معروف را دوست دارم و منکر را زشت می دارم . ای خدای بزرگ و بزرگوار! من از تو می خواهم به حق این قبر و کسی که درون آن است، که برای من در این قیام آنچه رضایت تو و پیامبرت در آن است پیش آوری .»

 

۴ . هرچه خدا بخواهد: پس از آنکه امام حسین علیه السلام از مدینه به سوی مکه حرکت کرد، در مکه سخنان زیادی ایراد فرمود . در یکی از آنها فرمود: «سپاس برای خداست، آنچه خدا بخواهد [همان خواهد بود] و قوتی جز برای خدا نیست … ، خشنودی خدا، خشنودی ما اهل بیت است و در مقابل بلای او صبر می کنیم .»

 

۵ . فقط برای خدا: هنگامی که تیر به سینه حضرت اصابت کرد و به زمین افتاد فرمود: «بسم الله وبالله وفی سبیل الله وعلی ملة رسول الله; به نام خدا و به یاد خدا و در راه خدا و بر دین رسول خدا [شهید می شوم] .»

 

امام حسین علیه السلام نه تنها در لحظه شهادت زمزمه «فی سبیل الله » به زبان داشت بلکه در سراسر زندگی ایشان خدامحوری، رضایت الهی، و خشنودی به رضایت خداوند موج می زند .

 

۲ . صبر و بردباری

 

از صفات نیکو و کلیدی انسان، صفت صبر و بردباری است، صبر حالتی است نفسانی که اگر به حد اعلای خود برسد انسان را از بی قراری و اضطراب و شکایت از قضای الهی در برابر حوادث باز می دارد و قدرت ایستادگی در مقابل نفس و خواسته های آن را پیدا می کند و بر انجام واجبات و طاعات پایدار خواهد ماند; به همین جهت در منابع دینی صبر به سه قسم تقسیم شده است; صبر در مقابل بلاها و مصائب که نیکوست، و نیکوتر از آن صبر بر طاعت و بندگی است، و برتر از همه بردباری و استقامت در مقابل گناهان و شهوات است.

 

اگر بنا است برای صبر و صابران الگوی کامل و جامعی معرفی نمود، یکی از آنها سرور شهیدان، حسین بن علی علیه السلام است که صبر را با تمام اقسام و ابعادش در زندگی و رفتار خویش به بشریت نشان داد و با سرکشیدن جام تلخ صبر و بردباری، تمام ثمرات شیرین آن را در دنیا و آخرت نصیب خویش نمود . او از کودکی در مقابل فقر ، مصائب مادر و پدر و برادر، ظلمهای ستم گران، آوارگی از مدینه تا کربلا، تشنگی و گرسنگی، شهادت برادران و فرزندان و یاران و صدها مصیبت دیگر صبر و شکیبایی نمود تا آنجا که صبر را نیز از تحمل و بردباری خود خجل کرد.

 

۳ . خدمت گزاری

 

از دیگر اوصاف انسانی، که نشانگر رشد روحی افراد است، بخشش و خدمت گزاری است . خدمت به دیگران راه میان بری است برای رسیدن به خدا و کمالات معنوی و همین طور راز موفقیت در همین دنیا است; به همین جهت در منابع دینی سخت روی خدمت گزاری و دستگیری از دیگران تکیه و تاکید شده است. امام حسین علیه السلام نه تنها انفاق و خدمت گزاری را در جامعه آن روز به نحو احسن و اعلی انجام می داد بلکه تلاش داشت اندیشه عالی و دیدگاه بلند خویش را درباره خدمت رسانی به جامعه اسلامی القاء نماید .

 

برای تحقق همین امر است که فرمودند: «ای مردم! با ارزشهای والای اخلاقی زندگی کنید و برای به دست آوردن سرمایه های سعادت شتاب کنید، کار خوبی را که برای آن شتاب نکردید به حساب نیاورید، ستایش را با کمک کردن به دیگران به دست آورید، با کوتاهی کردن سرزنشها را به جان نخرید، اگر نیکی به کسی روا داشتید و آن شخص قدردانی نکرد نگران نباشید; زیرا خداوند او را مجازات خواهد کرد، و خدا بهترین پاداش دهنده و بهترین هدیه دهنده است ».

 

امام حسین (ع) الگویی ماندگار برای همه عصر‌ها و دوران است که در ظلم ستیزی، عدالت خواهی و بیداری اسلامی الگویی ماندگار است. ایشان مقتدایی بزرگ در همه دوران هاست؛ چه در جنگ و چه در صلح، چه در میدان جهاد و چه در عرصه اعتقاد، چه در صداقت و پاکی، چه در شجاعت و بی باکی، چه در روحیّه شهادت طلبی، چه در عبادت ها و راز و نیازهای نیمه شبی.

 

شخصیت امام حسین (ع) به بُعد شورآفرین و حماسی عاشورا و انگیزه آفرینی جهاد در کربلا خلاصه نمی شود.

 

در عصر حاضر، توجه به ابعاد الگویی امام حسین علیه السلام ضروری است. آن حضرت، تنها در کربلا اسوه ما نیست؛ الگو بودنش تنها در زمینه حماسه و خون و شهادت هم نیست؛ حتّی در کربلا هم، فقط کربلای حماسه و جهاد نبود و اوج صحنه های آن روز جاویدان هم، تنها شهادت امام و یارانش نبود.

 

هم از معنویت و توجه به خدا و نیایش های شبانه اش باید درس آموخت، هم از توجه به علم و ادب و دانش و تربیت فرزندان، هم حُسن خُلق و کرامت رفتاری و مستضعف گرایی، هم از ایثار و سخاوت و بذل و بخشش وی، و هم از رأفت و مهربانی و عواطف والای انسانی نسبت به همنوعان.

 

جویندگان راه معنی و طالبان عزت و آزادگی، باید در «آینه اوصاف حسینی» به تماشای این جلوه های ناب و ماندگار بنشینند و اگر اهل سیر و سلوک اند و شیفته «عرفان اهل بیتی»، و اگر به افقی دور دست تر از مادّیات و بلندتر از روزمرّگی ها می نگرند، باز هم باید به «مرآت حسینی» چشم بدوزند و به این «آینه حُسْن» بنگرند.

 

امام حسین (ع) امام عدالت، شجاعت، سخاوت، عدل و عدالت بود و با قیام عاشورا درس آزادگی، ایثار و ظلم ستیزی را به بشریت آموخت.

 

ایستادگی در برابر استکبار رسالتی خطیر است که با الگو گرفتن از امام حسین (ع) و شهدا باید در این راه ثابت قدم باشیم.

 

ضروری است برای ترویج فرهنگ عاشورایی در بین نسل جوان اقدامات ارزشمندی صورت پذیرد. زیرا نهادینه سازی فرهنگ حسینی راه مقابله با توطئه‌های دشمنان است.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.